این ژل که در کنار پیوند سلول های پانکراس در میمون های مبتلا به دیابت نوع 1 کاشته شد، پروتئینی را آزاد می کند که سلول های ایمنی بیش فعال را از بین می برد و از رد سلول های جزایر پیوند شده، جلوگیری می کند.
محققان گفتند: پیوند سلول های پانکراس در کنار یک میکروژل آزاد کننده ی پروتئین، کنترل دیابت نوع 1 را در میمون ها بهبود بخشید، بدون اینکه سلول های پیوندی توسط بدن میمون پس زده شوند.
افراد مبتلا به دیابت نوع 1، مجبور به تزریق انسولین برای تنظیم قند خون خود هستند، زیرا سیستم ایمنی آنها به اشتباه به سلول های جزایر بتا در لوزالمعده حمله می کند. پیوند سلولهای بتای جزایر از اهداکنندگان متوفی میتواند افراد مبتلا به دیابت نوع 1 را قادر سازد تا انسولین خود را تولید کنند، اما دریافت کنندگان باید تا پایان عمر از داروهای سرکوب کننده ایمنی استفاده کنند تا از رد سلولهای پیوندی جلوگیری شود. این داروها، سیستم ایمنی آنها را ضعیف می کند و آنها را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عفونت و سرطان قرار می دهد.
دکتر جی لی از دانشکده پزشکی هاروارد و همکارانش، در جستجوی یک درمان جایگزین بودند، آنها یک عامل طبیعی به نام استرپتوزوتوسین را به هفت میمون تزریق کردند تا سلولهای بتای جزایر آنها را از بین ببرد. این باعث ایجاد دیابت نوع 1 در این میمونها شد. دوازده روز بعد، آنها سلولهای جزایر پانکراس را از میمون های مختلف گرفتند و آنها را با این میکروژل مخلوط کردند. این سلولهای جزایر و میکروژلها، سپس به لایه بافتی در شکم میمونها پیوند زده شدند.
به چهار میمون، میکروژلهای پر شده با لیگاندFas ،(FasL )- یک پروتئین طبیعی که سلولهای بیش فعال ایمنی را از بین میبرد-، و همچنین پروتئینی به نام استرپتاویدین (SA) داده شد که FasL را به میکروژل میچسباند. مخلوط کردن ژل با سلولهای جزیرهای قبل از پیوند، آنها را قادر میسازد تا به آرامی FasL را در بدن آزاد کنند تا بر روی سلولهای پیوندی قرار گیرند و از پس زدن آنها جلوگیری کند.
سه میمون باقیمانده پیوند جزایر را در کنار یک میکروژل «خالی»، بدون FasL یا SA دریافت کردند. به هر هفت میمون برای 28 روز اول انسولین مکمل و همچنین یک دوره ی سه ماهه داروی ضد رد پیوند به نام راپامایسین داده شد.
به گفته محققان، طی شش ماه بعد، میمونهایی که میکروژلSA-FasL دریافت کرده بودند، انسولین را در همان سطحی که قبل از ابتلا به دیابت نوع 1 تولید می کردند، حداقل با معده خالی تولید کردند. تولید انسولین بعد از غذا، در میمون ها در مقایسه با پاسخ انسولین کاملاً کارآمد در حالت طبیعی، 80 تا 90 درصد بود، بنابراین حیوانات فقط گاهی اوقات به مقدار جزئی انسولین به عنوان مکمل نیاز داشتند.
دکتر لی گفت: عملکرد کبد و کلیه در این میمونها طبیعی بود که نشان میدهد درمان بی خطر است و هیچ نشانهای از رد پیوند وجود ندارد.
او افزود: معمولاً در پیوند سلولهای جزایر باید از درمانهای بسیار تهاجمی و داروهای متعدد استفاده کنیم، اما در این مورد این کار را نمی کنیم.
چهار میمونی که میکروژل بدون SA-FasL را دریافت کردند، طی چند هفته پس از عمل، سلولهای پیوند شده را رد کردند.
دکتر هاوال شیروان، یکی از نویسندگان این مقاله از دانشگاه میسوری، گفت: ما امیدواریم که آزمایشهای انسانی در طی دو سال آغاز شود، هدف این است که روزی یک «فناوری بینظیر» به بیمارستانها ارائه شود، که به جراحان اجازه دهد این میکروژل را به همراه سلولهای جزایر در بدن بیماران بکارند.
منبع:
https://www.newscientist.com/article/2320401-protein-gel-could-help-treat-type-1-diabetes/